Index Voorstellen Reuen Teefjes Nestverwachting Puppy's Nieuws Bijzondere gebeurtenissen In memoriam Rasinformatie Linken Contact
 

 

 

Rasinformatie

 

 


  

 

  Geschiedenis van de Zwitserse Witte Herdershond
 
Fotograaf onbekend
Roy Rodgers

Kalender van 1948

Hondenshow in 1927

Gregory Peck met zijn teefje en haar pups

Een Witte Herder in het leger
Historie
Op een tentoonstelling in Hannover in 1882 worden twee Duitse Herdershonden voor gebracht. De grijswitte reu Kirass en de zuiver witte reu Greiff. De witte Greiff werd geboren in 1879. Het was een herder met staande oren en een stockharige witte vacht. Greiff- voor zover tot op heden bekend-is de eerste witte Duitse Herder, of in elk geval de eerste die op een tentoonstelling te zien was- is de grootvader van de allereerste Duitse Herder in het stamboek, Hector Linksrhein. Deze Hektor werd door zijn nieuwe eigenaar, Ritmeester Von Stephanitz, omgedoopt tot "Horand von Grafrath".


Wit werd de nieuwe zondebok
Het witte gen zit in het Duitse Herder ras en vroeger was het heel normaal als er een witte pup werd geboren in een nestje Duitse Herders. Zelfs nu gebeurt dit nog, maar door selectief fokken is het zeer zeldzaam geworden. Wel wordt er nog steeds op beperkte scheel met witte Duitse Herders gefokt, maar wit wordt binnen het ras als ongewenste kleur beschouwd.
Zo rond het midden van de twintigste eeuw was er heel veel vraag naar Duitse Herders, waardoor ook de fokkerij grote vormen aannam. Er was echter in die tijd nog nauwelijks sprake van een verantwoord fokbeleid, en dus ontstonden er al snel problemen binnen het ras. Helaas ging men zich daardoor focussen op de witte herder. De witte variant werd de zondebok en al gauw bestempeld als de vijand van het ras. Witte Duitse Herders werden in 1959 bestempeld als albino's en er werd een dringend advies gegeven om deze honden niet meer te gebruiken voor de fokkerij. Deze wijziging in de rasstandaard heeft ertoe geleidt dat witte pups in Europa direct uit het nest verwijderd werden. "Dankzij" deze maatregel is het destijds bijna gelukt om deze prachtige honden compleet van de wereld te laten verdwijnen.

Canada en Amerika
Gelukkig was men in Amerika en Canada niet zo kortzichtig. In 1964 werd in Amerika de eerste Witte Herder Club opgericht en wilde men deze witte honden redden van de ondergang. Dit was de feitelijke eerste aanzet tot het ontstaan van het nieuwe ras. Ondanks de nog steeds heersende discriminatie werden de Witte Herders toch populair, dit mede dankzij bijvoorbeeld de filmindustrie. Er zijn veel films geweest met Witte Herders in de hoofdrol, maar de bekendste was toch wel White Shadow Chinook (uit de kennels van Dorothy Crider). Ook kreeg het ras bekendheid door de tv-show van het echtpaar La Lanne met de honden Happy en Smiley. De fokkerij kwam weer volop op gang, niet alleen in Amerika, maar ook in Canada.

Dorothy Crider met Chinook

In 1967 neemt de Zwitserse Agatha Agatha Burch haar Witte Herder Lobo White Burch vanuit Amerika mee naar Zwitserland. Daarna importeert ze een Witte Herder uit Engeland: White Lilac of Blinkbonny. Uit het eerste nestje van Lobo en Lilac haalt de Zwitser Kurt Kron een pup. In de kennel von Kron wordt uit deze hond Champion von Kron geboren. Deze wordt gekocht door Martin Faustman in Duitsland. Champion von Kron is een stokharige reu die door zijn grote aantal nakomelingen niet meer weg te denken is uit de Europese fokkerij.

Champion von Kron

In Nederland importeren familie Timmermans en Jan Jansen de eerste Witte Herders. De hieruit geboren pups worden door verschillende clubs geregistreerd wat een rommelig geheel met zich mee bracht. De registratie wordt gedaan onder de rasnaam Amerikaans Canadese Herder. In 1988 wordt de eerste Nederlandse Witte Herder Vereniging opgericht, de WHCN (Witte Herder Club Nederland). En in hetzelfde jaar ziet een tweede vereniging het levenslicht, de ACWSR (Amrikanische Canadesische Weisse Schńeferhunde Rasse Verein), een zustervereniging van de Duitse rasvereniging. De Witte Herder blijkt een geliefde hond in Nederland en beide verenigingen mogen zich verheugen in een groot ledenbestand en een bloeiende fokkerij. Uiteindelijk besluit men een gezamelijke vereniging te beginnen: de "Witte Herder Vereniging Nederland". Op dit moment heet deze vereniging de ZWHVN (Zwitserse Witte Herder Vereniging Nederland). In navolging van Zwitserland besluit de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland in 1993 de Witte Herder op te nemen in het VR (Voorlopige Registratie) als Amerikaans-Canadese Witte Herder. In 1999 wordt het ras als "Witte Herder" nationaal erkend en onder deze naam geregistreerd. De Witte Herder mag weer verschijnen op tentoonstellingen. Zwitserland is als land van herkomst benoemd en het ras gaat nu Zwitserse Witte Herdershond heten. De Zwitserse rasstandaard is inmiddels aangepast en wordt ook in Nederland ingevoerd. In 2002 komt er dan eindelijk de felbegeerde (voorlopige) FCI erkenning. Ook is er inmiddels een aantal officiŰle en zeer bekwame keurmeesters opgeleid en beŰdigd. De Witte Herder is weer op de kaart gezet!!!

Sherry's Magnificent Mongo
 

 

  Wat voor soort hond is de Zwiterse Witte Herdershond:
 
Samen spelen!

Lief!!

Samen op de foto!
Gezinshond bij uitstek!
Het overgrote deel van de Zwitserse Witte Herders wordt als gezinshond gehouden. Hiervoor zijn ze uitermate geschikt. Het zijn leuke honden, rustig in huis en actief bij bezigheden. Bepaalde lijnen worden voor het serieuzere werk gebruikt, maar niet alle Zwitserse Witte Herders zijn hiervoor in de wieg gelegd. Het oorspronkelijke gebruiksdoel van de Duitse Herder is het bewaken van de kudden en in het verlengde daarvan het waken van huis en haard. Deze eigenschappen zie je terug in de sterke binding die de Zwitserse Witte Herder heeft met zijn "gezin". De Zwitserse Witte Herder is een gezinshond bij uitstek en met een volgzaam en zeer trouw karakter. Met name voor kinderen en andere leden van het gezin heeft hij een zeer sociale opstelling. het zijn slimme honden die zacht van aard zijn. Hierdoor kunnen ze gemakkelijk goede, maar ook foute dingen aanleren. Fout gedrag voorkomen is beter dan fout gedrag afleren. Door bovenstaande karaktertrekken kan de witte bij voldoende socialisering in het eerste levensjaar tot een vervelende blafhond. Immers als hij iemand aanblaft en deze loopt weg, dan is die persoon "weggejaagd". Een goede, rustig opgebouwde socialisering en scholing in het eerste jaar is dus echt heel belangrijk. De Zwitserse Witte Herder blinkt op de hondenschool al snel uit.

Ook met andere huisdieren zoals katten is een band snel gesmeed. Een leven als hond en kat gaat dan ook absoluut niet op voor de Zwitserse Witte Herder.














 

Golan poezenpapa

Roxanne en Tesse Jonkman

Izan en de kippen

 
 
 

 

  Gezondheidsinformatie Heupdysplasie  
  Wat is heupdysplasie?
Heupdysplasie betekent letterlijk "heupmisvorming" en wordt meestal aangeduid met de afkorting "HD". HD is een afwijking aan de heupgewrichten waarbij de ontwikkeling van de heupen bij een jonge, opgroeiende hond abnormaal verloopt en de gewrichten ernstig misvormd kunnen worden.

Oorzaak
HD wordt veroorzaakt door een combinatie van erfelijke en uitwendige factoren. HD is een erfelijk bepaalde afwijking, maar uitwendige invloeden zoals groeisnelheid, lichaamsgewicht, beweging, spierontwikkeling en voeding spelen hierbij een belangrijke rol. De combinatie van erfelijke aanleg en de na de geboorte van de pup optredende uitwendige invloeden leidt tot een verkeerde ontwikkeling van de heupgewrichten en de uiteindelijke misvorming.
Door al deze verschillende uitwendige invloeden, kan de mate van misvorming van de heupen met een gelijke erfelijke aanleg sterk variŰren. HD wordt vooral gevonden bij honden van grote en middelgrote rassen, maar soms ook bij honden van de wat kleinere rassen. HD komt niet uitsluitend voor bij rashonden, maar ook hij hun kruisproducten.

Bij een normaal heupgewricht wordt de gladde, bolronde kop van het dijbeen door het gewrichtskapsel, - banden en omringende spieren -, goed op zijn plaats gehouden in de voldoende diepe kom van het bekken. Doordat de dijbeenkop kan draaien in de bekkenkom laat het gewricht een vrij ruime beweging toe. Bij dit draaien zal echter de kop wel goed aangesloten moeten blijven in de kom. De stevige aansluiting van de kop in de kom is niet alleen noodzakelijk voor een goede functie van het gewricht, maar is ook noodzakelijk voor een normale ontwikkeling van het gewricht van jonge, nog groeiende honden.
Bestaat er bij de jonge, opgroeiende hond teveel speling tussen de kop en de kom, dan kunnen er misvormingen ontstaan:
- de aansluiting van de kop in de kom kan onvoldoende worden of de kop kan zelfs helemaal buiten de kom komen te liggen;
- de dijbeenkop kan vlak worden;
- de bekkenkom kan ondiep worden;
- er kunnen botwoekeringen ontstaan rond de kop en de kom door abnormale slijtage van het gewricht.
De mate waarin de misvormingen optreden kan variŰren van zeer gering tot zeer ernstig.

Een pup wordt geboren met een skelet dat bestaat uit zacht, elastisch bot en kraakbeen. Het heupgewricht bestaat uit 4 delen, darmbeen, schaambeen, zitbeen en dijbeen. Het gewricht is op die jonge leeftijd weliswaar elastisch van bouw, maar stabiel. Blijft die stabiliteit gedurende de groei van de hond aanwezig, dan zal zich een heupgewricht vormen waarbij de heupkom diep en nauwsluitend in de heupkom gelegen is.
Het feit dat de gewrichtsstabiliteit van de heupgewrichten bij de jonge pup met name afhankelijk is van de "weke" delen toont dus aan dat HD in oorsprong een afwijking is van juist de "weke" delen. Men is echter geneigd HD als een botziekte te beschouwen hetgeen onjuist is! Dit wordt veroorzaakt door het feit dat men bij een hond die aan HD lijdt vaak op de r÷ntgenfoto afwijkingen aan de botten ziet, die het gevolg en niet de oorzaak zijn van de instabiliteit van de heupgewrichten.
 
     
  Gezondheidsinformatie Elleboogdysplasie  
  Wat is elleboogdysplasie?
Elleboogdysplasie (afgekort ED) is een aandoening die regelmatig voorkomt bij de hond. ED is een verzamelnaam van een vijftal aandoeningen die aan een ellebooggewricht kunnen voorkomen en allen in meer of mindere mate kreupelheid geven. De aandoeningen kunnen onafhankelijk van elkaar voorkomen, maar vaak komen meerdere aandoeningen gelijktijdig in een ellebooggewricht voor.
De aandoeningen waarover we spreken zijn:
- OCD: Osteochondritis Dissecans
- LPC: Los Processus Corono´deus
- LPA: Los Processus Anconeus
- Incongruentie: het niet goed aansluiten van de gewrichtsvlakken op elkaar
- Arthrose: botnieuwvorming in en rond het gewricht
De eerste vier aandoeningen ontstaan meestal op een leeftijd van vier tot negen maanden, de leeftijd waarop de hond een zeer snelle groei door maakt. De aandoeningen kunnen eenzijdig of beiderzijds voorkomen. Vooral bij een beiderzijds probleem is het vaak moeilijk om de kreupelheid te ontdekken, wat opvalt is dat de hond niet graag loopt en als het ware "op eieren" loopt. De hond gaat snel zitten en na een tijd gerust te hebben staat de hond moeilijk op, hij loopt erg stijf. Wat vaak wordt gezien is dat de hond minder zin heeft in lange wandelingen. Er zijn hondenrassen waarbij de aanleg tot het krijgen van een vorm van ED groter is dan gemiddeld. Rassen met een meer dan gemiddeld voorkomen zijn: de Berner Sennenhond, de Rottweiler, de Labrador Retriever, de Newfoundlander, de Duitse Dog, de Bordeaux Dog, de Mastino Napolitano en de Golden Retriever.

Osteochondritis Dissecans (OCD)
OCD (afbeelding 1) komt o.a. in het ellebooggewricht voor. Het is een losliggend stukje kraakbeen op de binnenste rolkam van de opperarm, met daaronder bot wat ontstoken is. De aandoening kan eenzijdig of beiderzijds voorkomen en operatief ingrijpen is noodzakelijk om verdere schade aan het gewricht te beperken. Bij de operatieve ingreep wordt het losliggend stukje kraakbeen verwijderd en het ontstoken bot wordt gecuretteerd. De prognose is bij tijdig operatief ingrijpen goed. Indien te lang wordt gewacht met operatief ingrijpen is meestal forse arthrose het gevolg. Wat progressieve kreupelheid veroorzaakt.
Los Processus Corono´deus (LPC)
LPC (afbeelding 1) is een los stukje bot in het ellebooggewricht wat afgebroken is aan de binnenzijde van de ellepijp. Dit stukje bot is in aanleg een kraakbenig punt die onder normale omstandigheden verbeent tijdens de groei. In geval van overbelasting en/of t.g.v. ongelijke groei van spaakbeen en coron´ deus. Dit kan betekenen dat het gehele processus corono´deus afbreekt, maar ook is het mogelijk dat kleinere fragmenten afbreken. De behandeling bestaat evenals bij OCD van de elleboog uit het operatief verwijderen van het losse fragment. Toch is de prognose minder goed dan bij OCD< omdat op het moment van het stellen van de diagnose LPC er vaak al arthrose aanwezig is en dit proces wel afgeremd kan worden, maar niet helemaal stopgezet.
Los Processus Anconeus (LPA)
Bij LPA (afbeelding 2) is aan de achterzijde van het ellebooggewricht het processus anconeus van de ellepijp tijdens de groei niet vastgegroeid. Het gevolg is dat dit fragment irritatie geeft aan het ellebooggewricht, waardoor arthrose ontstaat en het gewricht pijnlijk is. Ook bij deze aandoening geldt, dat naar de huidige inzichten, het operatief verwijderen van het losse processus anconeus de juiste oplossing van dit probleem is. De prognose na behandeling is over het algemeen gunstig.
Incongruentie van het ellebooggewricht
Bij incongruentie (afbeelding 2) is er sprake van een niet goede aansluiting van de gewrichtsvlakken van spaakbeen (2) en ellepijp (1) op elkaar of ten opzichte van het gewrichtsvlak van de opperarm. Het kan zijn dat het gewrichtsvlak van het spaakbeen boven of onder dat van de ellepijp uitsteekt of het kan zijn dat de gewrichtsvlakte die gevormd wordt door het spaakbeen en de ellepijp niet mooi aansluit (congruent is) met de gewrichtsvlakte van het er bovengelegen gedeelte van opperarm. Het gevolg van incongruentie is irritatie van het kraakbeen van de gewrichtsvlaktes en het onderliggende bot. Dit geeft uiteindelijk arthrose van het ellebooggewricht, ook kan incongruentie een los processus corono´deus tot gevolg hebben.
Om de diagnose ED vast te stellen zal er naast een klinisch onderzoek ook een r÷ntgenologisch onderzoek plaats moeten vinden. Hierbij wordt aan de hand van foto's van de elleboog in meerdere posities de uiteindelijke diagnose gesteld.
Over de oorzaken van OCD, LPC, LPA en incongruentie wordt veel gediscussieerd en veel geschreven. Het is duidelijk dat erfelijke aanleg een zeer belangrijke oorzaak is. Daarnaast is overbelasting t.g.v. overmatige en foutieve beweging een belangrijke oorzaak evenals overgewicht en foutieve voeding.
Arthrose
Arthrose in een gewricht is het gevolg van irritatie in het desbetreffende gewricht. De oorzaak van de irritatie kan velerlei zijn: een bacteriŰle ontsteking, auto-immuunziektes (bijv. Reuma), OCD, LPC, LPA, incongruentie, overgewicht en overbelasting. Ten gevolge van de irritatie van het gewricht gaat het gewricht meer gewrichtsvloeistof produceren, waardoor het gewricht verdikt wordt. Daarnaast zal het gewrichtskapsel gaan reageren en verdikken, er zal extra bot afgezet worden rond de gewrichtsvlaktes (botwoekeringen) en het gewrichtskraakbeen zal in kwaliteit achteruit gaan. Dit alles heeft tot gevolg dat de aangedane gewrichten pijnlijk, verdikt en stijver worden. Het dier gaat kreupel lopen, er is echter in eerste instantie voornamelijk sprake van "startpijn". Dit betekent dat na een periode van liggen het opstaan wat moeizamer gaat en dat het dier na enige passen weer wat soepeler gaat lopen. Het lijkt erop of de gewrichten eerst warm moeten draaien. Het is belangrijk de arthrose in een zo vroeg mogelijk stadium te behandelen. Het is hierbij dus noodzakelijk om de oorzaak van de arthrose op te sporen, zodat een zo goed mogelijke behandeling kan plaatsvinden. De behandeling bestaat uit het wegnemen van de oorzaak en het gewricht met medicijnen, eventueel ondersteund door fysiotherapie tot rust te brengen.

Preventie
Indien u een geringe kans wil lopen dat uw hond klachten krijgt van ED, is het verstandig om een pup te kiezen, geboren uit ouders die gecontroleerd Ún vrij zijn bevonden van ED. Daarnaast is gedoseerde beweging van zeer groot belang. Zo is dagelijks dezelfde beweging beter dan ÚÚn dag per week veel lopen en de andere dagen heel weinig. Ook de duur van de wandeling moet aangepast worden aan de leeftijd van de hond. Ook voeding is van groot belang. Bij de voeding moeten we de calcium-fosfor verhouding goed in de gaten houden en er moet op gelet worden dat er niet teveel voeding wordt gegeven zodat uw hond niet te zwaar wordt. Het is belangrijk om de mate van beweging en de voeding met een deskundige, de fokker van uw hond of uw dierenarts, te bespreken.
 
   
  Afbeelding 1                                                                                                  Afbeelding 2  
     
  Gezondheidsinformatie Multidrug Resistance (MDR1)  
  Een DNA test voor Multidrug Resistance (MDR1) bij honden
Overgevoeligheid voor geneesmiddelen bij o.a. Zwitserse Witte Herders en Collies.

Bij de normale gezonde hond worden het hersenweefsel en het centrale zenuwstelsel beschermd tegen hoge concentraties van giftige stoffen (zoals geneesmiddelen) die in de bloedbaan circuleren. Het "Multidrug Resistance gen 1" (het MDR1 gen) heeft een belangrijke functie in de barriŔre tussen de bloedvaten en het hersenweefsel. Het codeert het eiwit P-glycoprote´ne dat een onderdeel is van het membraan in de bloed-hersen-barriŔre. P-glycoprote´ne zorgt ervoor dat allerlei giftige stoffen (o.a. geneesmiddelen zoals Ivermectine) vanuit de hersencellen worden teruggevoerd in het bloed.

Het verschijnsel "Ivermectine-overgevoeligheid" bij Collies en Collie-achtigen"werd voor het eerst beschreven in 1983. Ivermectine (een middel tegen parasieten) veroorzaakt vergiftigingsverschijnselen in de hersenen bij een deel van de Collies. Dat gebeurt al bij doseringen die een tweehonderdste deel zijn van de doseringen die bij andere honden tot schade leiden. De dieren die het treft gaan vaak overmatig speekselen, ze gaan braken, krijgen epileptiforme aanvallen, ze krijgen spijsverterings- en ademhalingsstoornissen en kunnen in coma raken en zelfs overlijden.
Honden die aan overgevoeligheid voor Ivermectine lijden, blijken overgevoelig te zijn voor een reeks van geneesmiddelen.

Bij rassen die met een zo ernstige erfelijke afwijking te maken hebben, is het van belang te voorkomen dat de erfelijke ziekte zich verder verspreidt in volgende generaties. Dat betekent dat de fokkers samen, en elk afzonderlijk, een beleid moeten inzetten dat er op gericht is om de verspreiding binnen het ras en binnen de lijnen tegen te gaan. Zodra het duidelijk is dat binnen een ras een erfelijke afwijking voorkomt, willen sommigen niets liever dan zo snel mogelijk alle dieren uitsluiten die de "foute" erfelijke aanleg hebben. Dat is niet altijd verstandig. In het verleden hebben we te vaak gezien dat er van een ras zoveel dieren (en hele lijnen) werden uitgesloten, dat er daarna problemen ontstonden met inteelt en andere erfelijke afwijkingen. Zeker wanneer een afwijking veelvuldig voorkomt is het van het grootste belang om als rasvereniging (als samenwerkende fokkers) een beleid uit te stippelen waarbij het probleem in een aantal generaties wordt teruggedrongen om het uiteindelijk helemaal kwijt te raken. Daarmee wordt zoveel mogelijk van erfelijke variatie van het ras behouden.

Met de beschikbaarheid van DNA-testen zoals de MDR1-test kan dat. Elk dier met de defecte erfelijke aanleg heeft daarnaast natuurlijk ook goede en belangrijke genen waarvan het de moeite waard is die te behouden voor het ras. Bij de nakomelingen van een belangrijk fokdier dat over het defecte gen MDR1-1A beschikt, kunnen we op zoek gaan naar waardige opvolgers waarin de positieve eigenschappen van dat dier behouden blijven voor het ras. We zullen dan, tijdelijk gebruik makend van dragers, de nakomelingen in volgende generaties moeten testen om de vrije dieren op te sporen.

Door dragers alleen maar te gebruiken in combinatie met vrije honden wordt vermeden dat er dieren worden geboren die aan de ernstige vorm van overgevoeligheid lijden. Daarbij moeten we natuurlijk wel in gedachten houden dat ook de dragers (MDR1/MDR1-1A) niet helemaal vrij zijn van problemen. Er kunnen situaties ontstaan waarbij geneesmiddelen moeten worden toegediend, die voor deze dieren gevaarlijk (kunnen) zijn. Het is dan ook van belang, wanneer deze dieren geneesmiddelen nodig hebben, om de lijst met "Risico-geneesmiddelen" te raadplegen.
 
     
  Gezondheidsinformatie Degeneratieve Myelopathie  
  Degeneratieve Myelopatie (afgekort DM) is een fatale progressieve neurologische aandoening van het ruggenmerg bij honden. Mogelijk vergelijkbaar met Amyotrofe Laterale sclerose (ALS, Lou Gehrig's Disease) of Multiple Sclerose (MS) bij mensen, daarover bestaat verschil van mening. Dr. Clemmons van de University of Florida houdt het op MS, Dr. Coates van de University of Missouri denkt aan ALS. De mening van de meerderheid van de onderzoekers neigt naar ALS. De door Missouri ontwikkelde DNA-test is gebaseerd op een mutatie in het superoxide dismutase 1 enzym in het SOD1 gen. Mogelijk zijn er meer ras-afhankelijke soorten DM, hetgeen verder onderzoek wettigt. De onderzoekers zijn tot deze conclusie gekomen nadat 2 als drager en 1 als vrij geteste honden alsnog DM ontwikkelden.
De ziekte heeft een verraderlijk begin en vangt  meestal aan tussen de leeftijd van 6 en 14 jaar. Vanaf de eerste tekenen tot het einde verloopt meetsal 6 tot 18 maanden.
Op 15 juli 2008 is het gen, verantwoordelijk voor DM, gevonden in 43 hondenrassen. De ziekte wordt vooral geconstateerd bij de Duitse Herdershond, Welsh Corgi Pembroke en de Boxer. Andere rassen gevoelig voor DM zijn: Rhodesion Ridgeback en de Franse Bulldog. Een test is nu beschikbaar door middel van zogenaamde Swap. Eerder al was het gen, verantwoordelijk voor deze ziekte, bij de Duitse Herder ge´dentificeerd en een test voor DM voor deze honden ontwikkeld, maar dan met vers bloed, wat het testen moeilijker maakte. Inmiddels is deze test niet meer beschikbaar door gebrek aan fondsen. De SOD1 test is wel beschikbaar, ook in Europa.

Op onderstaand filmpje is een Duitse Herder te zien die lijdt aan Degeneratieve Myelopathie:
https://www.youtube.com/watch?v=XgY8pwq6an8
 

 

 

-->